Հապաղում են վայրկյանները
Վարդան Հակոբյան
Հապաղում են վայրկյանները,Մարմրում են իմ արյան մեջ.Տեսնես ի՞նչ է վճռել Տերը,Սուտ են ամեն երդում ու վեճ։Մարգարիտ է տեղում անվերջ,Հոգնել եմ հին խոսքից անգամ...Երազում եմ խաղաղ մի վերջ՝Մի նոր սկիզբ սովորական։Ճամփան լինի անակնկալ՝Անհայտ, անհուն վերադարձի.Եվ արեւով հազարալարՎաղուց գոցված դուռը բացվի։Քայլերիս մեջ հեռուն ծաղկի՝Աստղով անբառ, ծիր-ծիրանի...Եվ փետուրը ընկած հավքիԳնա, հասնի իր երամին։Հապաղում են վայրկյանները,Մարմրում են իմ ցավի մեջ։Տեսնես ի՞նչ է վճռել Տերը,Սուտ են ամեն երդում ու վեճ։ 12.02.97թ.