Կշեռք
Վարդան Հակոբյան
Բառը բանաձեւում է արյունը՝ ծաղիկներ նետիրապագայի մեջ, քանզիանցյալի 100 տարին թեթեւ է կշռում գալիքի1 վայրկյանից։ Մարտադաշտում զոհված ճանապարհներովգալիս են տղաներըամբողջովին դարձած երեխա։Սեւը խեղճացել է դաշտի ծայրին, բարունակներում երկնքի,գմբեթի վրա անհամբերության,դարձել խեղճ՝ ինչպեսպարող ամբոխի երջանկություն՝ լոտոյով շահած մեքենայի շուրջ։ Եվ օրը ծանր սահում է այնամպի տեսքով, որի ետեւում չի տեսնվում չերեւացող աստղը։Միայնակ՝ միայնակների մեջ։Ես շրջում եմ Երեւանի փողոցներում, մարդաշատ վայրերում,ես դիտում եմ ՀՀ բոլոր հեռուստաալիքները եւ տեսնում եմ, որոչ մի հայ անտխուր չէ, իսկեթե փորձում է մեկը ժպտալ, երգել, ուրախանալ կամ խաղալ,ոչինչ չի փոխվում, դրանից նա դառնում է ավելի անուրախ։Ավերակի անշրջանակ պատուհաններից մարտակերտցի երեխաներըգլուխները հանել ու նայում են աշխարհին՝ աներեւակայելի պայծառ ու թախծոտ։Մարկ Շագալը հրեշտակների ձեռքից բռնածանընդհատ իջնում-բարձրանում է Հակոբի սանդուղքով։(Ծանր է միայն նրանց համար, ովքերայդպես էլ աշխարհ չեկան, որովհետեւնրանք երբեք չեն տեսնելու ծնվել-մեռնելու անփոխարինելի տառապանքը)։Եվ անիմաստից ոչինչ իմաստավոր չէ աշխարհում։ Բայց եթե հեռվի կանչ կա անվանդ մեջ՝ ոտքերիդ ծայրին անվերջ ուտվելու է մութը։