Անհասանելին
Վարդան Հակոբյան
հայացքդ այնքան է թափառել հեռուներում որաչքերդ դարձել են բոլորովին կապույտցնորամիտ քամու փեշերից հազար ու միզանգուլակ է կախելաշունըընդունելի չէ ոչինչ եթե տրվում էհարկադրաբար անգամ թե դա լինիազատությունը առավել եւս սերը եւ ոչ սերըավելորդ են դառնում աշխարհիբոլոր լեզուները եւ շաղկապներըերբ հանդիպում են իրար որոնող աչքերըթռչնաձագերի կտուցները բույնից վեր պարզվածդեղին ծիլեր են որոնց մեջ հասունանում են արեւըեւ «ղա-ղա-աղա աղվեսի» ատամներըքարերից բարձրացող մեղեդին անդիմադրելի գեղեցիկ է 2005թ.