Ծաղկածեծ կրունկների երգը
Վարդան Հակոբյան
Աչքերս ընծայել եմ գիշերային ճանապարհին, դու կարող ես հանգիստ քայլել։Առուն դաշտերի լսողությունն է,գույնը՝ լույսի մրցարան,մարմինս՝ սրինգ։Ինչ լավ է, որ քո համաձայնությունը եւ չհամաձայնությունըմիասին են լինում. նրանց արանքում մի վարդ կա, դրանովԵվան զարդարում էր չխուզված վարսերը,որոնք թիկունքից հասնում էին բոբիկ ու ծաղկածեծ կրունկներին։Հովը դաշտերի ծաղկարածն է,լույսը՝ երգերի մառանը,հոգիս՝ պահապան հրեշտակ։Ես երկու ափ եմ։ Եվ գետը, որ բաժանում է ափերը, վաղուցտարել է կամուրջը, ոչ ոք չի իմանում, թե՝ որտեղ։Երկու թեւեր, առանց տերերի, անընդհատ թռչում են երկնքում։Արեւ - նշանակում է՝ ես քեզ սիրում եմ,չարեւ - չգիտեմ՝ ինչ է նշանակում, գուցե՝հակառակը։Երկինքը կախվել է ոչ թե դաշտի, այլմի աննշան փլվածքի վրա։ Պատուհանի բաց փեղկն անվերջխփում է քամու դեմքին եւ ջարդված լուսնի փշրանքներումշողշողում է մի համաձայն ու բոբիկ երեկո։Ճանապարհը անծանոթ հասցե է,եւ քայլերը միայնընթերցանություն են սովորական։Ճանապարհի անփոխարինելի ընկերը դարձյալ ինքը՝ ճանապարհն է։ Դուրս եկ անդունդից, ուր դեռ չես գլորվել, քարե կարծր զանգվածները հունցիրքո մատներով եւ, քանի դեռ չես ուշացել, անպայման հասիր։