Որտեղով էր քայլում Սիմոնը
Վարդան Հակոբյան
Գետը երբեւէ չէր հասնի, եթե չլինեին երկուափերի վրա նրան ուղեկցող ծաղիկները։Ինչքան էլ հեռանամ,քեզանից չի հեռացվում։Մի՛ ասեք՝ լերկ ժայռն իր վրա վարդ ունի,ասեք՝ վարդն իր արմատներից կախված հսկայականժայռն ինչպես է պահում՝ առանց հոգնելու։Չեմ կարող տանել «օրենք» բառը, որի մեջանպայման ինչ որ ենթակայություն կա։Աչքերիդ ետեւում կա մի անհայտ հայացք, որովթեպետ դու դեռ չես նայել ինձ, սակայնմեկ-մեկ ես տեսնվում եմ նրանով։(Չեմ գրում,ես պարզապես ամենուրեք նկարում եմ իմ աչքերը։ Իսկ երբբանաստեղծության մասին եմ խոսում, թողչթվա ձեզ, թե որեւէ ծաղիկ, վայրկյան,օձ կամ մեղու կարող է դուրս մնալ իմ ձայնից)։Ես իմ ժամանակը ինձանից խլում,տնտեսում եմ ձեզ համար, առեք՝ բառս։ Չեմհիշում հիմա՝ Սիմոնը՝ խաչը շալակին, Քրիստոսիառջեւից էր գնում, հետեւից, թե՞ կողքից։ Նրանց դեմքերը,թվում է, նույնը պետք է որ լինեին։Ես ինձ ճամփի եմ բերում, քեզ բերում եմ ծաղկի։Վայրկյանը բացում եմ՝ թրի նման՝ մե՜զ թոթափենք մեզանից եւ ապրենք մեզանով։