Իմ Հայաստան

Վարդան Հակոբյան

Քո լեռնեղեն գեղեցկությամբԴու կանգնում ես ուղիղ իմ դեմ։Եվ աչքերիդ անուշ կանչը փարվում է ինձ,Եվ բացվում եմ ես խենթորեն...Մեր գլխից վեր՝ մեծ երկնքում,Ամպերն ասես շիկանում ենՔո ջերմ սիրուցՈւ երկնքի դռներն իրենց վրա փակում...Արեւի տակ կարոտանքովԽոնարհվում եմ քո սարերին,Նրանց հողոտ,Տաք շուրթերիցԱնհագորեն ըմպում եմ քեզԵվ ծարավն իմ... մեծանում է։