Թռչունների սավառնող ստվերները
Վարդան Հակոբյան
Երկինք հասնելու ամենակարճ ուղին ծաղկի ցողունն է։Ճանապարհն արեւից մի ոտք առաջ էր ընկել եւմարդը, որ ամեն օր հանդիպում էր հեռուների հետանիմանալի, սկսեցհիշողությունը նշագրել չվող աչքերով, որոնք թռչում էինբոլորովին տարբեր կողմերի վրա եւ երամ չէին դառնում։Ոչ մի կռունկ, առանձին վերցրած, չգիտե, բայցերամը գիտե ճանապարհը։ Հրանտ Մաթեւոսյան։Ինձանից ուշացել եմ ընդամենը մի կյանք։ Երբեք չեմ հասել իմամբողջին, ես ես եմ մոտովորապես։ Ձյունը գալու հետշփոթել է իր գնալուժամանակը։ Եվ թռչունները չնայած նստել են ճյուղին, բայցնրանց ստվերները շարունակում են սավառնել եւ իջնելու միտք չունեն։Մենակ չմնալու համար պիտի բացարձակապեսմենակ լինել։ Պատը ձգվում է անուղղելի տխուր,որովհետեւ ուզում է լինել ոչ թե այն, ինչ կա, այլընդհակառակը։Գորգն ո՞վ է փռելքամիների վրաաշնան։ Ինչքան էլ կանչես ու ճչաս թեկուզ,լքված օրերի ետեւից ձայնը չի հասնում։Ինչ որ ծրարի վրա մոռացել եմ ֆաքսի համարը։Խաղաղությունն Արցախում զոհյալների ոսկորներով բարձրացած աշտարակ է,որի վեհությամբ ինքնամոռաց հիանում են երեխաները, իսկտղաները՝ 14-ից 17 տարեկան,աշտարակի ամենավերին հարկերում շամպայն են բացում աղջիկների համար։(Խնդության պահին մարդ չգիտե՝ ուրա՞խ է, թե տխուր)։Աքիլլեսն այդպես էլ չկարողացավ հասնել կրիային ու անցնել, բայցմրջյունն ահա կանգնել է եղեգնախոտի ծայրին եւպատրաստ սպասում է, որ մասնակցի արեւի ծագմանը։