Զինվորի այրու երգը

Վարդան Հակոբյան

Նրա երգը բառեր չունի,Նրա երգը անհնչյուն է,Նրա երգը չի վերծանվում։«Քո՝ զոհվածիդ, շիրմաքարինՄի չպարպվածԲաժակ է միշտ մնում տխուր։Այդ բաժակը ես եմ, սեր իմ։Քո՝ զոհվածիդ, շիրմի վրաԿաթիլ-կաթիլ իմ օրերըՇուռ եմ տալիս՝Այդ չպարպված բաժակն ինչպես։Սա՞ էր սիրո վայելումը,Ինչո՞ւ, ինչո՞ւ եղավ այսպես»։Գուցե երգն այս ճի՞շտ չստացվեց,Թող ինձ ներեն երգողները,Քանզի երգն այս բառեր չունի,Քանզի երգն այս անհնչյուն է,Քանզի երգն այս չի վերծանվում։