Երկու բառ՝ Չարենցին
Վարդան Հակոբյան
Թող ոչ մեկը չզոհվի,բացարձակապես,առավել եւս՝ ես։Երկիրը - ափից՝ ափ,Երկինքը - ծայրից՝ ծայր,մրջյունը քանի լուսայինտարում է անցնում։ Վերջնասում է՝ ամեն ինչ սկզբնավոր է, սկիզբն ասում է՝ ամեն ինչ վերջավոր է։Հայոց եղեռնի նահատակներըմի հարցում ունեն՝ չլինի՞ գաղթում են եւ ոգիները։(Իսկ Էպիկուրի գինուգավաթում, ահա,մերկ աղջիկներըխավարից լույս են քաղում)։Խավարը բոզ է։Մի թող բառ՝ բառի վրա,մի թող տող՝ տողի վրա,ամբողջովին ջնջիր,ջարդիր, ոչնչացրուդանթեական առասպելը։Եվ ելիր Լյառը՝ գիշերովճրագը բարձր բռնած, ու,տես, ինչ որ մեկը պիտիանպայման մնացած լինի Տապանում.ամեն իրիկուն այնտեղմի մենավորլույս է վառվում։