Դու չե՞ս հոգնել հուշ լինելուց
Վարդան Հակոբյան
Ամենագեղեցիկ ծաղիկը միշտ բուսնում էամենահեռվում։ Եվ չունենք ոչինչ ավելիինքնուրույն, քան մեր տեսողությունն է։Չգիտեմ՝ ճանապարհների՞ն ավելի շատճամփորդներ կան, թե՞ ճամփորդների մեջ՝ավելի շատ ճանապարհներ։ Երբ չեն ծնվում հայրենիքում՝ մի՞թե ծնվում են։Այնպես եմ մի չեկած անձրեւի կարոտել, թվում է՝ մորսձեռքով թրծված կավը իմ մեջ ճաք է տվել. Սաթենիկ,դու չե՞ս հոգնել հուշ լինելուց։ Այո՞։ Ո՞չ։Մեկը ուշ գիշերով ծեծում է դուռս։ Գնամ՝ բացեմ,տեսնեմ ո՞վ է։ Ինչ գիտեմ՝ գուցե հենց ես եմ։Ձայնս նժարում է տիեզերքի լռությունը։Հեռուն անվերջ գումարվում է ինքն իրեն եւաչքերիս մեջ մայրանում է երազը։ Իսկ ամենաշատ օրորոցները լինում են մեղվանոցներում։Հեքիաթների ծաղիկը միշտ բուսնում է այնտեղ, ուրհնարավոր չէ հասնել։ Բայց մեղուն,անսխալ թռչում, իջնում է իրեն սպասող ծաղկի վրա։