«Միսս Արցախ»
Վարդան Հակոբյան
Արցունքի մեջ օդ չկա, հետեւապես նրանումձկներ չեն աճում։ Դու կարող եսինչ որ բանի մասին ճչալ կամգուցե խոսել շշուկով՝ հարգելով ամայությունը կուսական վայրերի։(Ի դեպ, պոեզիան անհաղթահարելի,անընդգրկելի մի երեւույթ է, որ թույլչի տա ոչ մի պոետի՝ մեծ լինել)։Ճերմակ ու փոքրիկ գետաքարերի մեջ՝ջրի հատակում, ժամերով հաշվելկարելի է ընկույզի ու կարմիր մասուրիհատիկները։ Իսկ խնձորները հովիթեթեւ շարժումից ընկնում ճյուղերից, թեքլանջերն ի վար գլորվելով այստեղ-այնտեղ,այնքան հեռու են գնում, որ հնարավոր չէ մատնել արդեն խնձորենու տեղը։Մի հավք վաղ առավոտից երկնքում է։ Իսկ Էքզյուպերին միշտ գնում է այնտեղ, ուր ինքը մաքուր է։Քարերի, ծաղիկների ու թիթեռներիհասարակությունը վերցրել է ամբողջդաշտը, եւ արեւը աննահանջ «քշում» էիր կարմիր ու սեւ ձիերը։ Անդրե Մորուան՝հագին եգիպտական փարավոնի զգեստներ, իմ խենթ ապուպապերի շառավիղ Ակուփի հետ,ընդունում է շքերթը լույսի եւ հասուն սիրո,գույների մրցույթն աշնան՝ «Միսս Արցախ»,ապա, ով գիտե, գուցե եւ՝ «Միսս Արեւելք»։Հավքը տերեւի հետ իջնում էխոտերի վրա, իսկառուն ամբողջովին ծածկված է աշունով։