Մի բան պիտի ասվեր
Վարդան Հակոբյան
Հասկանում-ըմբռնում եմարեւը՝ դաշտի մուգ-կանաչշշուկներում։ Ծառիջարդված ճյուղը վթարիենթարկված կամուրջ է։Ճահճացել է երկնքիկապույտը, եւ մի աստղ, ինչանի-չանի, չի կարողանումոտքն այնտեղից դուրս դնել։Դարձերես, դիմերես լույս,տեսնես ինչո՞ւ է ՄուշեղԳալշոյանը իր մահկանացունկնքել այնքան վաղ, կամ՝այդ ինչ լարում էր ձգանի մեջ։Մի բան պիտի ասվեր, բայցի՞նչ։ Լսում ենք խոտերին, կամ՝չենք լսում։ Ահա ամբողջը։