Արցախուհին
Վարդան Հակոբյան
Պարում է նա, երազալուր արցախուհին...Քողն արձակած ծաղկեփնջի նման բացվում,տեսեք ոնց է շող ու շափաղ նետում չորս դին,հետո ի մի բերվում, սակայն, մի հրաշքովու ձգում է ինքը իրեն՝ հանց մեղեդի։Դեմքին նրա՝ խոնարհության լույս ծիրանի,որ բեկվում է խայտանքի մեջ զույգ տատրակի...Պարկանչ է, վեր... Ու շեղակի թեւերդ բացու պարի մեջ հմայքներով կոտորակվիր,բռնկվիր ու թող ալավիդ խաղը տեսնեմ։Մրրիկ դարձիր... Սաթենիկի հայացքը պերճծովի նման քեզ իր խորքը պիտի տանի,այնտեղ ցավ կա մի անանուն - առ սրտիդ մեջ,կա ելք փնտրող մի ցուրտ մորմոք, վիշտ՝ անմարմին,պինդ կաց, ախպեր, պարդ հանկարծ չխաթարվի։Դու պարելով գնա, գնա ու խորացիրաչքերի մեջ, առաջ անցիր խոնարհապար,խոնարհաբար մի վարագույր եւս բացիր...Ի՞նչ կա այնտեղ - վագրակորով մի հին ցասում՝խորթմայրության տրվածներին միայն հասու։Այնպես ճկուն ու խոկուն է սահքը նրա՝արեգնաթեժ, շարժվարժենի ու ոսկեձույլ...Կայծակներ են ոտքերն ասես նոտագրում,դա պար է մի անորսալի ռիթմ ու խաղով,դա նմա՞ն չէ ցավի խորքից ծիծաղելուն։Տառապանք կա այդ պարի մեջ կախարդաթով,պոկիր ցավը պարից նրա ու ժպիտ դիրվշտից մռայլ Մռով սարի սուրբ ճակատին,եւ կտեսնես, որ արեւի սինուն դրածՍիրտը պարով քեզ է բերում արցախուհին։Արցախուհին... վանքի գմբեթ աստվածամերձեւ մատուռ է անմատչելի, լուսադավան...Արցախաբույր իր այդ պարով ամենամեծլեռը ոտքի տակ կբերի նա՝ խոնարհման,եւ հզոր է, եւ թույլ է նա, եւ սուրբ սակայն։Տեսեք, ահա, ջրվեժում է լույսի նման,ծիածանվում ու ցրիվ է գալիս մեկեն,ծաղիկ ու բույր, շող ու շափաղ նետում չորս դին,հետո ի մի բերվում, սակայն, մի հրաշքովու ձգում է ինքը իրեն՝ հանց մեղեդի։