Ապաշխարանք
Վարդան Հակոբյան
Տեսավ՝ ուտում են ամենքն ամենքին... Հովհ. ԹումանյանՁանձրալի, տաղտուկ օրեր են,Հոշոտում են բոլոր-բոլորին. Օրերը Մսրա հորեր ենՃամփաներին։Գզում են, ուտում մեկ-մեկու,Անզիջում են, ոխով են լեփլեցուն.Դանակ են խրում աներկյուղ,Անհոգ անցնում։Ամենքը՝ խեղված ու քսու,Քաոսի մեջ այս անհոգ ու անհերկ.Չարքերն իրար սեր փսփսում,Պարում են մերկ։Արնաներկ, անկուշտ ե՜րախնե՜ր,Թպրտում է հավատը գայլախեղդ.Չկա դարձ, չկան «մե՜ղաներ»Եվ ոչ էլ՝ մեղք։