Աչքերս ինձ խանգարում են տեսնել
Վարդան Հակոբյան
Ինձ նայող ծաղկի ներքին տարածքներըանընդհատ ավելանում են իմ աչքերի հաշվին։Հասցեներ կան անհայտ-անծանոթ, որ ոչ թեվայր են ներկայացնում,այլեւ նրան, ով գնում է այդ վայրը։ՈՒսանողական իմ հին շորերի գրպանումերեկ գտա կինոյի երկու տոմս, որգնել էի պարտքով՝ քեզ հետ առաջին անգամֆիլմ դիտելու՝ «Դրուժբա» կինոթատրոնում, բայց դու չէիր եկել։Շարժում. սա միակ բառն է, որն իմհավերժությանը չի կասկածում, որի ստուգությանն ու հավաստիությանն ինքսհավատում եմ անվերապահորեն։ Իսկհավատն, ասում են, ուժի իմաստն է ամփոփագրում։Դենի դը Ռուժմոն մտածում է ձեռքերով,այդ դեպքում ձեռքերն ինչո՞վ են մտածում։Ավերակում կանգնել եմ, եւ քարերը փետուրների պեսթեթեւ թռչկոտում են իմ շուրջ, ապա,որպես ծաղիկ-թերթեր՝ հավաքվելով գլխիս,ինձ դարձնում են ակամայից նուրբ ծաղկացողուն։ Դուռըո՞ր կողմից է, ուզում եմ բացել ծաղիկը,մերոնք՝ բոլորով, բնակվում են այնտեղ։Դրսեկ մի քամի խաղում է գանգուրներիս հետ։Երբ քեզ սիրում էի՝ քսանչորս ժամն, անշուշտ,շատ էր քիչ մի օրվա համար։ Իսկ նորածին երեխան,նախքան աչք բացելը,ամեն ինչ տեսնում է մաշկով։Հիշողություն. ահա ապագայի միակ ուղին, բայցաչքերս, ավաղ, ինձ խանգարում են տեսնել։