Անծուխ կրակներ
Վարդան Հակոբյան
Երամը միանգամիցստվարանում է, երբհավքերը միանում ենքարափների վրայով սահողիրենց ստվերներին:Հավատաքննիչներնամենուրեքշարունակում են յուղ լցնելսուտ ու կեղծիքիանծուխ կրակին։Դրախտը թափառում էանհայրենիք։ Ես հայեմ, քար եմ ստեղծում։Դժոխքի եւ դրախտի միջեւթափառականը երգում է.- Բարեւ, կաղնու տերեւին«բուսած» նախշունծտաբարձիկ։