Անփոխնորդ լռություն
Վարդան Հակոբյան
Թեպետ չի քայլում տարածքի վրա, սակայնշարժվում է մշտապես, ընթանում է մարդանսահման ժամանակի մեջ։Ոչինչ ոչնչի մասինչէ երբեք, եւ ամեն ներսեկող (համեցեք) ունի իր դուռը։Ոչ մի անձրեւ, ոչ մի արեւ, ամպ ու սամում չկարողացանքերել ժամանակի դեմքիցեկեղեցու զանգի ղողանջը,չնայած նրան, որ վանքը վաղուցևվաղուց ավերվել է։Լռությունըխոսքի փոխնորդը չէ,երբեմն ավելի հարմար է՝ծաղիկներ...Ծառերը սլաքներ են՝ երկնքի խորքում թռչուններ ցույց տվող,իսկ այս մի շիվն, ահա, դեպի անհայտն է միտվելեւ մատնացույց է անում, չգիտեմ՝ թե ինչ։Երբ գյուղից վերջին բնակիչներս մեքենայով քոչեցինք, ոչ ոք այնտեղ չմնաց, եւ հանդերում շարունակում էին արածել ծերացած ձիերը։Սպասումը թառել է ժամացույցի սլաքի վրա,եւ սլաքը ծանր է շարժվում տարածության մեջ՝դեպի մեր հանդիպումը, որ, համենայն դեպս, մենք չենք նախատեսել։Ողջունում եմ գալդ, կամ՝իմ գալը։ Սակայն ո՞վ եւ ո՞ւմ ների,այլեւս չկա ոչ մի խոսք։ Իսկ ցանկացած բառ... կիսատ է։