Քարերի այգի
Վարդան Հակոբյան
Ծառերը տեղից չեն շարժվում ոչ մի ժամանակ,սակայն շրջում են ողջ աշխարհով մեկ. ծառերինտանում են այն թռչունները, որոնք ծնվել են իրենց ճյուղերին։Մեր փնտրածը գտնում ենք այնտեղ (եթե գտնում ենք),որտեղ որ երբեք չենքգտնում։Աշխարհի բոլոր հավքերը (երգի առումով) հայրենակիցներ են։Մենք լքեցինք իրար, որսերըմեզ չլքի։ Եվ պարզապես գնացինք՝ գտնելու անգտնելիկետն այն միակ,որտեղից երեւում է ճապոնական այգու տասնհինգերորդ քարը՝որպես սեղմնապատկերը նրա, որապրում է մեր մեջ, բայց որին... ո՞վ է հասել, որ մենք հասնենք։Արշալույսներին չեմ բերկրում այնքան,որքան տխրում եմ մայրամուտներին։Հավքը թռչող տերեւ է, նրատեսիլքըանձնագիրն է ծառի։ Ասում են՝ ոչ միտերեւ աշխարհում, ինչքան էլ՝ նման, չի կրկնում ուրիշ ոչ մի տերեւի։Աչքերդ սիրում են հեքիաթները. ես մի հեռավոր օր,որը դեռ չի եկել, համբուրել եմերկրի ու երկնքի ոչ մի ծայրից չերեւացող աստղը։Մի հեռավոր օր, որը դեռ չի եկել (չէ՛, չի եկել-անցել), ես ու դու եղել ենք միասին, եւ ժամերըհաջորդել են իրար՝ որպես սրտի արագացված զարկեր։Իմ նպատակն է՝ հասնել այնտեղ, ուր երբեք չեմ հասնելու։Ծառերը միշտ ոտքի վրա են, ծառերը միշտ ճանապարհին են,որովհետեւ նրանք անսահման են, որովհետեւ նրանք թեւեր են, որովհետեւ յուրաքանչյուր ճանապարհ,ի վերջո, շարունակությունն է բաբելոնյան աշտարակաշինության եւ իմ։