Շրջանցում
Վարդան Հակոբյան
Ճանապարհը, որով գնում ենք, բավականին շեղվել է մեզանից։Տխրությունն իմ բնական վիճակն է։ Անընդմեջ լռություն։ Եվ եթե ծաղիկըմտածեր, թե ինչպես են բացվում, երեւի այդպես էլ չծնվեր երբեւէ։Մտքերի, ծաղիկների, վրիպակների համակարգ։ Գիշանգղը իջել էօրենքի քիվին եւ կռռում է՝ դեմոկրատիա, եւմոխիրներում աղավնասպիտակ հագածի գույնը ճշտում է անձրեւը։Նմանը թույլ է միշտ։ Եթե ինքը չէ՝ գեղեցիկ չէ։ Արեւըդուրս եկավ, կայծակն ու անձրեւը դադարեցին, խոտը շտկեց մեջքը, որճանապարհ ընկնի մրջյունը՝ անկախ նրանից, թե ուր է գնում։Ուիթմենը մոռացել է հոմերոսներն ու օրենքները։ Իսկ ես թեեւ ծննդովանձերւին եմ քաշել, բայց մայրս ասում է, որ պապիս հետ մի խնձոր եմ՝ միջից կիսած։ Ահա թե ինչպես եմ ես հայտնաբերել խնձորենին։Ինչպես էլ կոչենք, այնուամենայնիվ, անունները ոչնչացնում եներեւույթներին, որոնք անհամեմատ ավելին են։ Խոտերը, որ պիտի աճեինդաշտամիջյան այս ճանապարհին, հանգիստ չեն տալիս ոտքերիս։Ամպերը հեռացած առուների կարոտն են, գորովանքով ու արցունքով կրկինփարվում են սարերին։ Կակաչը երգում է հաճախ, երգը՝ կակաչում, բայցինչու է թվում մեկ-մեկ, թե որ սպիտակ է, ուրեմն՝ սպիտակ է։Մեր ստվերից դուրս ենք գալիս, երբ ուզում ենք պաշտպանվելարեւից։ Ձայները՝ օդում լողացող ձկներ, երգիր... եւ ոսկե ձկնիկը մոտենում է ափին։ Մի ծառ դառնացել է ներսում՝ անձրեւը դարձյալ շրջանցել է։