Մինչև հաջորդ առավոտ
Վարդան Հակոբյան
Դրախտի գոյության ապացույցը միակ, դադժոխքն է։ Ինչ էլ որ նվագեն, թվում է,թե ես Ուիլյամ Ֆոլքների«Սեւ երաժշտությունն» եմ լսում։Ես համաձայնում եմ լույսի հետ, -թեեւ միշտ չէ, որ նա լույս է։Ցավը` մկրտության ավազան, բուրում էՀորդանան գետի մաքրությամբ։Մութի մեջ արմատ լինել,լույսի մեջ՝ ճամփա,հույսի մեջ՝ ճամփորդ։Մութի վրա իմ սպիտակ ոտնահետքերն են։Թշվառություն՝ մահի ու ագռավի։ Միայն թելուսինը սպասի թփուտներում եւ, վռազելուց, չշարժիտերեւները աղմուկով, ես աննկատ կհասնեմ քո պատուհանին։Հեռու - նշանակում է՝ճանապարհ։Տղամարդ չտեսած,կարոտի աղջիկներ,գաղտնիքը հոգու մեջ հրեշտակ է,հոգուց դուրս՝ սատանա։Հետաձգելը սուտ է, որովհետեւ Գյոթեն, որքան էլ՝ Գյոթե,այնուամենայնիվ, պահը կանգ չի առել եւՄեֆիստոֆելի քրքիջը մինչեւ հիմա ականջներիս մեջ է։Դրախտի գոյության միակ ապացույցըդժոխքն է։ Թեեւ լույսը բացվում է, բայցգիշերն ամեն օր շարունակվում է մինչեւ հաջորդ առավոտ։Ես լիովին մասնակցում եմ քարերի լռությանը եւ, այդպիսով, նրանցմասնակից եմ անում իմ խոսքին։ Իսկ տիեզերքը, որսկսվում է ամեն կետից,ոչ մի կետում չի վերջանում։ Երաժշտություն բացարձակապեսգոյություն չունի,որովհետեւ ամեն ինչ երաժշտություն է։ Եվ ես միշտ դիմացից եմ գալիս։