Հետհասցե
Վարդան Հակոբյան
Հեռուն ծնում է թախիծ,Հեռուն ծնում է երազներ։Իսկ առանց արյունոչ մի ճամփա չի հոսում։Ես աշխարհում ամենուր կարող եմհասնել, միայն թե իմ ուղին դուրս չգա ինձանից։Ծանր սպասման արցունքներ են քարերը,եւ բոլոր ծաղիկների տակ քնած պոետներ կան, մի՛ պոկեք։(Եթե բառերը չլինեին, համոզված եմ,մենք ավելի լավ կհասկանայինք իրար)։Մենությունը չի փարատվում անգամ ոչ մենությամբ։Աստղերը կանչում են։ Իսկ լռությամբ բառը խորանում է։Տխուր եղանակ՝ անհատակ անցյալ,ծառերի ծանոթ մտերմաշրշյունևքո ձեռքը մթության մեջ ինձ միշտ տեսնում է։ Եվառվի հետհասցեն ծաղիկներն են դարձյալ։Թիթեռներ, ծառերի բներին, եղեգներին, խոտերինկառչեցեք, քամին ձեզ չտանի։«Կրիան ոչ մի տեղից, ոչ մի ժամանակ չի ուշանում»,-տիեզերական հրթիռի ետեւիցԱղանց աղբյուրից առած զուլալ ջուր է շպրտում Սարինյանը։ Ողջույն՝ Նոստրադամուս։ Կանտ։ Պըլը-Պուղի։Հեռուն ծնում է թախիծ,քամին բացում է անթիվ ծրարները կապույտի եւ ամպի եւամեն մեկի մեջ միայն մի բառ է՝ Արցախ։Եվ բոլոր ծաղիկների տակ քնած զինվորներ կան։