Հեղձուկ
Վարդան Հակոբյան
Գիշերվա կրծքավանդակումհեղձուկ է. -քարերը հոսում են դեպի ցավը,ճամփաները կանգնել, չեն գնում,տղաները ուտում են աղջիկների շուրթերը,բոլոր ստվերները ուրացված են տերերից,հույսերը դարձել են անծլունակեւ ծաղիկներիչընդհատվող ժպիտները հիմարություններ ենառավել,քան ամեն իմաստություն։Իմ մեջ ծաղկում է խենթության մարգարեն։