Հավերժության դաս
Վարդան Հակոբյան
Շիվը ձգվեց,Մեծ տառ դարձավ,Օրհնանքի պեսՄի անուշ ձայնՆրան հասավ.-Դեհ, սովորիրՈչ մի քամուցԷլ չճկվել,Համառ մնալ,Մնալ ամուր,Էլ չթեքվել...Մայր անտառըԱյսպես կրկինՀավերժությանԴաս էր տալիսԻր բալիկին՝Բացած գիրքըՊայծառ հոգու...Չէ՞ որ ինքըՆրանով էՎաղը կանգուն։