Կոմիտաս (Վարդան Հակոբյան)
Վարդան Հակոբյան
Հերկվող հողիԲացվող ամեն մի ակոսից, Ջերմության հետՀորովելիդ ձայնն է ելնում...Հնձվող արտի ամեն հասկիՇշուկի մեջ,Արտույտների ոսկե երգումՀորովելիդ ձայնն է լսվում...Իմ սեղանին դրված հացիԲույրի մեջ տաք,Ուր գույներ կան եւ արեւի,Հորովելիդ բույրն եմ զգում.Եվ մայրենի այդ բույրով ենԻմ հացն ու ջուրը քաղցրանում...