Կոլաժներ
Վարդան Հակոբյան
Ժամանակի ամփոփումն իմ մեջունի պահեր, որ չեն տեղավորվումկալվածքներում Քրոմոսի։Հետաքրքիր է, ինչու հավքերըկանաչ թփերին են թառում միշտ,իսկ ագռավները՝ միայն չոր։Ծառերն ապրում են անտառի մեջ,մինչդեռ անտառը, նայում եմ ուշադիր,ծառերից դուրս է գտնվում։Հաղթող թե պարտվող՝ նույն բանն են անում,ապահովում են պայքարի ընթացքը, եւառանց մեկի, մյուսը չի կայանում։Բառի տխրության մեջ ես ապրում եմ,ինչպես դաշտի անվրեպ գույները՝թիթեռնակի թեւերի վրա։Ծառից կախված է Դավթի տավիղը։Իմ սիրո երգերից ամենալավն այն է,որն ընդհանրապես սիրո մասին չէ։Վերջապես՝ ես ինչու եմ անվերջմեկնում-հեռանում հենց այն կետից,որին ամբողջ կյանքում ձգտում եմ հասնել։