Կենտրոնն ամեն տեղ է, իսկ շրջագիծը՝ ոչ մի տեղ
Վարդան Հակոբյան
Չլիներ անհայտը՝ առուն չէր կարողանա հոսել,չլիներ անհայտը՝ հավքը թռչել չէր կարողանա,չլիներ անհայտը՝ աշխարհում ճանապարհ չէր ծնվի։Ոչինչ հայտնի չէ առանց անհայտի։Առանց անհայտի ոչինչ է հայտնի։Ինձ մոտենում ես այնպես, ասես դու ես հնարում մարդու առաջին քայլերը։Սեր հայտնելու ամենաանհաջող տարբերակը, երեւի, սեր հայտնելն է։Հայացք՝ անհասի նման։Ճեպընթացի դանդաղություն՝օդում կախված, անճշմարիտ։Բառերն ընդամենը մոտավոր սլաքներ են, մի ապավինիր նրանց։ Եվտես, թե ինչպես է առուն գլուխը հանում մեկ-մեկ ափերիցեւ մաքրում կտուցը՝ պատահած քարերին քսելով։Ձեռքս չանցներ քո մարմնի ծարավուտներով, հազիվ թեդաշտերը ծաղկեին այս տարի,եւ դեռ հարց է՝ արեւը երբեւէդուրս կգա՞ր արդյոք։Վախվորած հովի գուրգուրանքներում չհասունացածփոթորիկներ են լինում միշտ եւ՝ կիսաքաղցր դավ։ Միտքըտերեւի մեջ թառամել է։ Վերհիշիր ծառի երեկվախշշոցները, եւ առուն կմտաբերի մոռացած խոսքերդ։Մոտեցիր, մինչեւ կխմեմ աչքերիդ մութ գիշերները եւ երգերկհորինեմ անհասանելի ու անգո լույսի մասին,դաշունահարիր հոգիս, չէ՞ որ ամբողջը ոչ ամբողջն է։Վայրկյաններն՝ իրարից որքան էլ մոտիկ, երբեք չեն հանդիպում։Իսկ դու հեռացել ես, որ հնարավորություն ունենաս վերադառնալու։ Ո՞նց չեմ հասկանում։Ալանուս դե Ինսուլիսը պատառոտում է իրեն՝ առուն, ճամփանեւ հավքը ուր էլ հասնեն կամ չհասնեն, կենտրոնն ամեն տեղ է,իսկ շրջագիծը՝ ոչ մի տեղ։ Առաջին ժպիտը դո՞ւ ես հնարել։ Աշխարհում ամեն ինչ սուտ է, բացի անհայտից։