Կարեւոր խոսքերն ապրում են լռության մեջ
Վարդան Հակոբյան
Որտեղ որ գնում եմ, բոլոր վայրերն անասելի օտար ու խորթ են եւամենուրեք ինձ թվում է, թե ուր-որ է պիտի մեկնեմ հարազատմի վայր, բայց ո՞ւր... Ավա՜ղ, այն ոչ մի տեղ չէ։ Մութի սեւ ձին հեծած՝անտառների, սարերի, իմ սերերի վրայով արշավում է մի աստղ։ (Իսկ բառը, նայեցեք, ծիծաղում է միամտությանս վրա, որ ես հավատում եմ, թեիբր ինքն ասում է այն, ինչ ես եմ ուզում ասած լինել)։Երբ ես լռում եմ՝ խիստ կարեւոր են դառնում բոլոր խոսքերը։ Եվ որպեսզիգործս ավարտին հասցնեմ՝ երես եմ թեքում ժամանակից։ ՄինչդեռՊասկալը սուր-սուր մեխերով գոտի է կրում մեջքին, որ ծակծկոցովսթափվի՝ եթե բարոյապաշտությունից շեղվի հանկարծ։ Աղջիկներին նետածմանուշակներս արմատներ են ձգում օդում՝ մինչեւ կիջնեն ձեռքերի մեջ։ Ուքանի ես չեմ ասել, թե անձրեւներն ինչու են գալիս, երեկոն գուշակումներ է անում։Երկինքն աստղերի «դեսանտ է իջեցնում» լեռան վրա։ Խավարն ուր որ էհեռանում է եւ միայն խոր ձորերում կծկված մութի ծվեններն են մնում քնովանցած՝ որպես մամուռների թավ խսիրների վրա կուչ եկած շան լակոտներ։ Քանի գիշերտեւեց իմ գիշերը։ Ծաղկի ոտքի տակ ծրարված հայացք՝ որ հասցե չունի։Ես եկա քո խոսքի ուղղությամբ, բայց դու այնտեղ չէիր եւ ձայնդ մենակ էր։Եվ որքան ձկներ կան, Տեր Աստված, որ ծնվելու համար չունեն համապատասխան ծովեր։Ամենուրեք ես անուղղելի փոքրամասնություն եմ. մի՛ բարձրաձայնեք լռությունը, մի՛փորձեք նժարել արցունքները ձիերի՝ Կեսարի վերահաս մահվանիցառաջ։ Մութը հաշվում է իմ վայրկյանները, մութը թվաբանում էերգիս բառերը (բառեր, որ իրենք են ընտրում իմ գրիչը - Օ. Պաս) մութն իրեբենոսյան մարմինն է առաջարկում ինձ՝ իմ արյան դիմաց - կարմիր,կարմիր։ Ես անդունդներն ի վեր հաղթահարում եմ մութը՝ լույսի հիշողությամբ։ 2005