Կապանքներ
Վարդան Հակոբյան
Քարերը կախվել են իմ թեւերից,Լեռները կախվել են իմ թեւերից.- Դու պետք է մնաս...Ու մտածում եմ.Ինձ այցելեր մի լավ հեքիաթ,Ուր երգերը չեն հորինվում,Չեն հորինվում եւ աչքերը,Եվ դու,Եվ դու չես հորինվում,Պահերը քեզ չեն ծռմռում։Ինձ այցելեր մի լավ հեքիաթ,Ուր բառը քեզ թեւին առներՀավքի նման,Ուր ծաղկունքը, կանաչը թարմ,Մատնությունն են քնքշության,Ուր կա մի ծառ,Որի կապույտ սլացքի մեջԿրկնվում եմ ամեն վայրկյան։Քարերը կախվել են իմ թեւերից,Լեռները կախվել են իմ թեւերից,Նամակս գնաց հավքի ոտքերին.- Ես պետք է մնամ...