Կանչում է անվերջ

Վարդան Հակոբյան

Կանչում է անվերջԺայռի պռունկին կանգնած եղեւնինՈՒ թափահարում ձեռքերը կանաչ,Որ բարակ առուն փոխի իր ճամփան,Առջեւում վիհ կա, անդունդ կա մի խոր...Բայց խենթ առվակը չգիտես ինչու չի լսում նրան.Գալիս է ուժովՓշրվում կապույտ քարերի վրա։