Ծննդավայր
Վարդան Հակոբյան
Իր թերթերը բացում էհեռուն,երազը իջնում է այնտեղ։Հոգիս տալիս եմմանուշակներինեւ քարերը բուրում են։Ճանապարհը մեկնարկ էամեն վայրկյան,շարունակություն՝ անավարտ։Ես փնտրում եմ ամենքին,իսկ լույսը բարդենունառաջարկում է երկինք։Ափիս մեջ կսկծում ենձեռքի ճաքերըմաճ բռնած պապիս։Ծաղիկները աճում ենմիայն այնտեղ,ուր ցավում է սիրտը։Քեզ մոտ բերող մի քայլսհազար մղոնովքեզանից հեռացնում է ինձ։Ամենաերկար տարածությունըթեւից սիրտն է՝երբ թռիչքի մեջ չէ աղավնին։Իր թեւերը բացում էմի ծաղիկ,եւ հեռուն դառնում է ծննդավայր։