Ծառը և ոչ ծառը
Վարդան Հակոբյան
Խոսել, դեռեւս չի նշանակում չլռել։ Եվ բառերը իմ գաղափարները չեն, ես եմ բառերի գաղափարը։ Թեեւամենախորքում մշտապես իշխում է իբրեւը։Երկնքի խորությունը դիտում եմ որպես արծվիբարեմասնություն։ Աղբյուրը ծարավներիստեղծագործությունն է,ճանապարհը՝ ուղեւորների,անհունը՝ բանաստեղծների, բայցսրտի հայտնաբերողը, ցավից առաջ, եղել է սերը։Անսահմանության ազատություն։ Ծառը եւ ոչ ծառը ներկայացնում են իմ հոգին, բայց ահածառը եւ ծառը չգիտեմ ինչ են ներկայացնում։ Աշխարհումամեն սիրտ ավերված է բացարձակապես, եւսերը թափառում է ամենուրեք,անօթեւան, անօգնական ու անվախճան։ Իսկ երբ ես նայում եմ քեզ, այդ պահինհեռու անտառում, չգիտեմ՝ որտեղ, եղնիկներն իջնում են սառը, շատ սառը աղբյուրի մոտ՝ ջուր խմելու։Բոլորն ուզում են հաղթել, բայցինչպե՞ս, երբ բոլորն են ուզում հաղթել։ Ես երբեք չեմ հրաժարվելու հայոց Մասիսներից, նրանց ստեղծել են իմ նախնիները։ Երբ հոտն առել են Մեծ ջրհեղեղի։ Ժամանակավոր է նույնիսկ ժամանակը՝ երբ չես սիրում։ Այլապես, ինչ էԱտլանտյան օվկիանոսի փոթորիկը, եթե ոչ Կոլումբոսի հոգեկան ապրում՝ Ամերիկան հայտնաբերելուց առաջ։ (Ամերիկան հայտնաբերելուց առաջ Ամերիկա հայտնաբերելը չկար)։Եվ մարդն, ասում են, օվկիանոսն անցնում էր ընդամենը մի գերանի վրա։Լեռների վրա այն պահն է, երբ ես դեռ չկայի։ Կարելի՞ էենթադրել, որ ես ծնվում եմ։ Անկեղծ ասած, դրանից չեմ հրաժարվի, մանավանդ, որ դա արդեն անխուսափելի է։