Ինչ են շշնջում ժամացույցի սլաքները
Վարդան Հակոբյան
Արեւը դժգունել է նշանի ետ վերադարձվածմատանու նման։Քամիները մեկ-մեկու կոկորդ են կրծում՝ աշնան տերեւներն իրարից խլելու համար։ Եվ ձեռ առնող քամուցիր քնձռնոտ պոչը մի կերպ խլած շունըշտապում է մտնել ինքն էլ չգիտե, թե որտեղ։Երկինքը սեւ գիշանգղի պես թռչում է՝ մանկու-թյանս Մեծ քարն առած մագիլների մեջ։ Միտքըպատուհասվում է բառերում։ Իրար շարունակող ծառերըկազմում են մի համառոտնախադասություն, որտեղենթական՝ լուսինը, բացակայում է հարգելի պատճառով, քանի որ գիշերը դեռ զարմանալի հեռու է։Տեղ չեն հասնում այն ուղիները, որոնքընթանում են ժամացույցի սլաքներով կանխանշված ուղղությամբ։Ես նորից փորձեցի բարձրանալ Արփագետուկի սարը, բայց,ավա՜ղ, հանկարծ նկատեցի, որ այն ոչ ամպերի մեջ է, ոչ կապույտի,համբարձվել է, գուցե, երկինք։