Իմ մանկության վերադարձը

Վարդան Հակոբյան

Բացվում է օրը՝ամառվան վայել,եւ ճամփին - ես եմ։Ինչ-որ անուն կա օրվա շուրթերին,դեռ ոչ մի շուրթից չհնչած անուն - երգի՛, աղջկա՛ գուցե եւ՝ ցավի -սակայն օրը դեռ չի ուզում ասել։Լիներ գարունքվա մի վարար անձրեւեւ իմ ետեւից մեր սեգ լեռներումվազեր-չհասներ։