Ավելի ծայրին ծաղկած փիլիսոփայություն
Վարդան Հակոբյան
Ես մտա ընդարձակ պահի մեջ, եւ այն դարձավկրկնակի դատարկ՝ իմ ներսում ոչ մեկը չկար։Աչքերս փորձում են լույսիսերմեր ցրել անհայտի մութ շավիղներում։ Սերմագող երամների աղու չվերթ։ Կենդանիների մեջ մարդիկ ամենադյուրին վարժվողներն են,սովորեցինք անՍեւակ, անՍարյան, անՇիրազ, անՍահյան, անՎազգեն, հիմա էլ՝ անՀրանտ Երեւանին... Այսպեսգնում ենք դեպի Երեւանն անԵրեւան,Հայաստանն անՀայաստան։Ամեն հայ արքա է, ասում են,դրա համար դարեր շարունակՀայաստանը արքա չի ունեցել։Թշնամիներ՝ որքան ուզես, եւ եթե Դավիթը զարկեր է բաշխել Մսրա Մելիքին՝ միայն մեկը պահելով իրեն, ապա մենք այդ մեկն էլ (ինչ շռայլ հոգի ենք՜) նվիրում ենք, որ մեր մեջ ապրող մեր ոսոխը մեզ զարկի մեզավարի. կուռդ՝ դալար։Եթե ինքս ինձ հետ ես դաշնություն եմ կնքում մի քանիվայրկյանով, հանգիստ եղեք, դա երբեք էլուղղված չէ որեւէ երրորդի դեմ։ Պարամերկ օրեր։Հրաբխի վրա բացված ծաղիկ, բեր, համբուրեմ թերթիկներդ։