Ավանդական
Վարդան Հակոբյան
Տրտմությունը հոգուս վրացավեր թողեց մարգարտաշար.ձեռք մեկնեցի՝ վշտիս վրածիծաղեցին «ստրուկ ու շահ»։Սիրտս կոտրեց... Ու հեռացամի հեռավոր, ուրիշ աշխարհ.մոռացվեցի ու մոռացալույսի ամեն հուշ ու նշխար։Ես թողեցի եւ երգ, եւ սեր,եւ վիշտ, եւ ցավ... անհետացա։Ու կապրեի այսպես, ով Տեր,բայց կյանքն ի՞նչ է, երբ չկա... ցավ։