Առանց «ամենա»-ի
Վարդան Հակոբյան
Ամենավերջին սերը լինում է ամենաիսկականը՝որպեսամենաանհասանելին։Եվ ես սկսեցի ամենավերջից, առանց«ամենա»-ի. հող սովորական,որի վրա ծաղիկ է բարձրանում,որի վրա տուն է բարձրանում,որին կարող ես պահ տալ արեւդ՝ եթե գեթ մեկը երբեւէ նրանով երդվել է եւ որի մեջ կարող ես մի օր ամփոփվել՝ եթե, անկախ եղանակից՝ շատ, շատ ցուրտ լինի։ 22.10.04թ.