Քո ձայնը շշուկով
Վարդան Հակոբյան
Քո ձայնը շշուկով հասավ ինձ,Քո ձայնում բառեր կան, որ չեն ասվում։Ես ոչինչ չեմ ուզում քեզանից,Ես վաղուց, քեզ վաղուց չեմ հասնում։Հիշո՞ւմ ես, երկինքը արծաթեՔեզ լուսնի քնաշոր հագցրեց,Դու դարձար ոսկեցոլք մի թիթեռԵվ Աստված աստղերը հանգցրեց։Ես գտա շուշանը ձյունաթույր՝Ծիլվորած հայացքում Մասիսի,Խավարում ասուպվեց մի համբույր,Դարձած ցավ՝ ցոլանքով երազի։Անցել է, բայց հոգիս դեռ բարձրանում,Հալվում է ցավի մեջ աստղացոլք։Ինչ Աստված մեկնում է՝ դու վերցրու,Մատաղ է... Դարձի եկ Աստծով։