Փակիր աչքերդ՝ չերևաս
Վարդան Հակոբյան
Ձուկը՝ ջրում, հավքը՝ երկնքում, գրիչը՝ թղթին,սլանում են նույն ուղղությամբ։ Փակիր աչքերդ՝աշխարհը չերեւա։ Հողը լափում է զավակներին։Հաճախ այն, ինչ ուզում եմ բացել քո մեջ, դուինձ ընդառաջելով՝ ավելի խորն ես թաքցնում։ Եսետ եմ վերցնում դռան վրայից իմ թակոցները։Դու ինձ չես լքել՝ ինձ լքելով, դու լքել ես քո մեջ ապրող աստվածուհուն։ Վկա աչքերդ՝ ինձ մոռացող։ Սովածների փիլիսոփայություն՝ արդարությունը հաց է ավելի, քան հացը։Աղեղնավոր բառեր։ Աներկինք թեւեր։ Բոզալաց տվող քամի եւպատառոտված ներքնաշորերով արեւալույս։ Իմ կորած պոռնիկ։Կնաքարշ որձերի ոհմակը հոտոտում է մթնահունց էգերին։Շուրջս պտտվում է ինչ որ մի ճախրուկ։ Ես արդենճեղանվում եմ ճանապարհի նման։ Թունավոր բույրերի հյուսակըխեղդում է՝ շուլալված պարանոցիս։ Փակիր աչքերդ՝ չերեւաս։