Սիրտս՝ ներսից

Վարդան Հակոբյան

Սիրտս՝ ներսից։ Բռունցքներդ՝Դրսից։Չիմացա՝ արյանս տրոփյունըՈ՞րն էր։Երբ շուրթը ճաքած է ծարավից,Թասով մոտեցողՁեռքինՉեն խփի, թե չէ՝Լեռները կհրաժարվեն աղբյուրներ երկնելուց։«Չէ» այլեւս ինձ չասես, քանի որ մեկ է՝Այնքան շատ ես ինձ մատուցել դրանք,Որ այլեւսԿորցրել են իրենց ազդեցոււթյան ուժը։Իսկ աղբյուրը ձգվում է դեպի ինձ,Մեռնեմ էլ՝ խմելու եմ։-Վե՞րջ...-Վերջ...