Սգավոր հողը
Վարդան Հակոբյան
Սգավոր հովըԳլորեց իրեն անդունդներն ի վար,Ուռենին հողի կրծքին հեկեկաց,Ծնկները ծեծեց,Եվ բարակ առուն նվաղեց լացով. -Այս ի՜նչ է եղել:Է՛հ, ոչի՛նչ, ոչի՛նչ,Ծաղիկների մեջ աննկատելիՄի ծաղիկ մարեց... Ժպիտն աչքերում...