Սարեր, սարեր
Վարդան Հակոբյան
Սարեր, սարեր,հիշո՞ւմ եք իմ մանկությունը.հպարտ էի ձեզնից ասես,ձեզնո՜վ էի հպարտ, սարե՛ր։Սարեր, սարեր,հիշո՞ւմ եք իմ խենթությունը.բարձր էի ձեզնից ասես,ձեզնով էի բարձր, սարե՛ր։Սարեր, սարեր,ինչ լավ է, որ դուք մնում եքիմ մանկության, սիրո վկան,թե չէ, գիտե՞ք, ինձ թվում է,թե մանկություն չեմ ունեցել,պատանություն չեմ ունեցել,միշտ այսպես եմ եղել միայն՝ոչ այն է՝ ծերեւ ոչ՝ջահել...Սարեր, սարեր...