Սահմանը գեղեցիկ է՝ երբ խախտում ես
Վարդան Հակոբյան
Երբ ես գալիս եմ, նա եմ, ով չի գալիս,երբ ես գնում եմ, նա չեմ, ով չի գնում։Չանցած ճամփաների բուրմունքըխաղում է ռունգերիս մեջ։Բոլոր դռները յուրօրինակ հայելիներ են ու թեկուզ կրնկի վրափակ չեն, բայց ոչ մեկով ներս գնալչես կարող։ Եվ քեզ չի լքում չհասնելու զգացումը՝ ուր էլ որ հասնում ես։Կռունկների երթից ետ մնացած երկինք։ Իսկ հասնել,նշանակում է՝ շարունակել։ Հիսունի եւ վաթսունի արանքում եմ, մեկ-մեկնստում եմ ինքս իմ դիմաց, փորձում ինձ հետ ծանոթանալ, ոչինչ չի ստացվում։Եթե իրար հաջորդող գիշերները չմիջնորդվեին ցերեկներով, մութը կուտերմութին, որովհետեւ իր տեղում գտնվող բանալին անգամ իր տեղումչէ։ Եվ սահմանն անսահմանորեն գեղեցիկ է միայն այն պահին, երբ խախտում ես։Աղոթելու ժամանակ (մեկն ինձ հուշում է), մոմը պիտի հեռու պահել Էդգար Պոյիշնչառությունից, որ երգերը չբռնկվեն հանկարծ բոցով։ Սարսափելի է, երբմութ է եւ այն պահին, երբ մութ չէ։ Չէ որ եթե չգիտես՝որտեղով ես եկել, ասված բան է, ուրեմն, չես հասել դեռ։Իմ թիկունքը ճամփան է, որ անցել եմ։ Ես, թերեւս, հավատում եմ իմաստղին, որն ինձ անծանոթ է դեռ։ Բայց համոզվա՞ծ ես, արդյոք,թե խելագարն է խելագար։ Ճանապարհը նրան է տանում, ով ճանապարհ է տանում։Ձյան ինքնաբացարկ։ Հավակնոտ մութ։ Բաց նյարդ։ Իմ երազներըձեռքերիս շարունակությունն են։ Ֆլոբերը, խորշելով սովորական հերոսներից ուչափավոր զգացմունքներից, գրում է այնպես, ասես ինքը երբեք գոյություն չի ունեցել։Երբ ես չեմ գալիս, նա եմ, ով գալիս է,երբ ես չեմ գնում, նա եմ, ով գնում է։Եվ երբ ճանապարհին չեմ, ճանապարը գնում է ինձնով։