Նախշը հողի
Վարդան Հակոբյան
Ես համբուրում եմ խաչքարը, ինչպեսհոգնած ճակատն եմ համբուրում իմ մոր.հայացքը ջինջ է, լույսից էլ՝ լուսե,եւ զույգ աչքերն են երկու վառվող մոմ։Տատասկն ուզում էր մարմնով ծածկել,դարերի հետքը՝ խաչքարի վրա,խաչքարից, սակայն, ելնում են ձեռքերեւ ոլորում են... ջանքերը նրա։Հետո արեւը ելնում է կամաց,խաչքարի առաջ չոքում մորս պես,կրկնում մորս խոսքերը ասվածեւ իմ անունն եմ հանկարծ լսում ես։Խաչքարի վրա գիր ու քանդակ կա՝պարզ, համբուրելի եւ հույժ գեղեցիկ,ինքնազոհումի խոստումներ այնքան՝մորս աղոթքի նման երգեցիկ...Խաչքարը՝ հայոց քանքարն անառիկ...երբ համբուրում է տառերը խոսուն,իր աղոթքներում, մայրիկս բարի,բանուգլխի է դնում Աստծուն...Խաչքարը՝ ձեռքը ու նախշը հողիս...մայրս՝ միամիտ, վեհ ու երկրային,բոբիկ հասնում է դուռն արարողիեւ իր հետ լույս է բերում բերկրալի...Ես համբուրում եմ խաչքարը, ասեսհոգնած ճակատն եմ համբուրում իմ մոր.հայացքը ջինջ է, լույսից էլ՝ լուսե,եւ զույգ աչքերն են երկու վառվող մոմ...