Անհասկանալի օրերի միջից
Վարդան Հակոբյան
Անհասկանալի օրերի միջից ես ինձ գտնում եմհոգսով ծանրաբեռ, հոգով վիրավոր, խաբված ամենքիցու կարոտում եմհեռու եզերքի, հեռու օրերի, մանկությանս, ինձ։Ներել չեմ ուզում, ներվել չեմ ուզում, ուզում եմ հալվել,անձանձիր հողի լռության մեջ խոր մերվել եմ ուզում,ուզում եմ ձուլվելհոգնած գետերի հանդարտությանը խորունկ, անհուզում։Եվ աղջիկներին, որ ցույց են տալիս իբրեւ սիրում են,ցավալի խոսքեր ասելու համար ես էլ ուժ չունեմ,ես ինձ ցրում եմգիշերների մեջ, լույսի շուրթերին դանդաղ հալչում եմ։Իսկ օրն իր համար ոչ թե՝ իմ ու քեզ, եկել գնում է,ոչինչ չի բերել, սակայն տանում է իր հետ ամեն ինչ,կյանքս դառնում էկորած նժույգին որոնող-կանչող մանկան շաղոտ ճիչ։Անհասկանալի օրերի միջից ես ինձ գտնում եմհոգսով ծանրաբեռ, հոգով վիրավոր, խաբված ամենքիցու կարոտում եմհեռու եզերքի, հեռու օրերի, մանկությանս, ինձ։