Մայրական կանչ
Վարդան Հակոբյան
Մայրս կանչում է, մայրս կանչում է,Ես այդ կանչի մեջ մանուկ եմ նորից.Մորս ձայնն անուշ ես ճանաչում եմԱնգամ լեռների, ձորերի հեռվից։Մայրս կանչում է, մայրս կանչում էԵվ այդ կանչի մեջ պատանի եմ ես,Սիրում եմ, սակայն... Եվ ամաչում եմԱյդ մասին խոսել, քաշվում եմ այնպես։Մայրս կանչում է, մայրս կանչում է,Ո՞ւր եք, խենթ մանուկ ու գիժ պատանի,Մորս աչքերում լույսը հանգչում է,Դարձեք, լույս բերեք մորս աչքերին։