Ձգվում է հերկի
Վարդան Հակոբյան
Ձգվում է հերկի ակոսն առաջինԵվ ո՞վ գիտե, թեՍերմնացանը ո՜րերորդ անգամ Ցորենով լցվածԻր բուռն է հիմա դատարկում այնտեղ`Անմեղության մեջՈւ մաքրության մեջ բարերար հողի...Եվ իմ աչքերի առաջ փռվում ենԳալիք արտերը՝ դեղին ժպիտով...Քաղցր բերկրանքով լցվում է մեկեն,Ցնծում իմ հոգին. -Աշունը կանաչ ու ցողաթաթախԺպիտ է փռում աշխարհի դեմքին...