Հորիզոնից այն կողմ
Վարդան Հակոբյան
1.Լռությամբ ասվածը միշտ ավելի խորն է լինում,քան՝ երբ դիմում են բառերի.անընդհատ ականջիս տակ շշնջում են տխրությունը, ծաղիկը, երկինքը։Համբուրելիսոչ-ոքչի խոսում.աստղերը՝ որքան էլ հեռու, իմն են։Երկնելիսոչ-ոքչի խոսում.ազատություն է միտքը։Կրակելիսոչ-ոքչի խոսում.տառապանքը անկեղծություն է։Երազները ապրում են անհասանելի հորիզոնում,երբ ուզում եմ համբուրել աչքերդ՝ համբուրում եմհորիզոնը.իսկ սերը ծաղկում է լռությունից, բառից եւ հորիզոնից այն կողմ։2. ՀՐԵՇՏԱԿՆԵՐԸԳրկելիս՝ փակում եմ աչքերս, որ ավելի լավ տեսնեմ քեզ.լույսը խաբում է։Պատուհանը գիշերը բաց էի թողել, եւ բոլործաղիկները պարտեզիմիանգամից խուժել են ներս՝ անձրեւի, լուսնի, աստեղերի հետ,բացի մի փոքրիկ ծաղկից, որն ինձ սիրում է։Երբ արթնացա՝ հրեշտակներըեղրեւանու կապույտ թեւինխնդմնդում, խոսում էին, թե ինչպես էր լույսը բացվում։Իմ նախապապի համար անհամեմատ հեշտ էր, եւհամբույրը անմահական խնձորի նման հասունանում էրմիայն մթան մեջ՝խավարավայրում, ուր կային միայն ներսի աստղեր ու երկինք։Երկար նայեցի երկքով թռչող երամների հետեւից։ Վա՞ղ չէ, կռունկներ։Ես քեզ համբուրելիս՝տան լույսերը միշտ հանգցնում եմ,որ լույսը չվերցնի համբույրները։Լույսը աչքերից փախցնում է աչքերը։Առուներից բարձր, ժայռերից բարձր, բարձրերից բարձր ամպերըկայանում են,քանի որ ձորերի մեջ անհայտ մանուշակներ կան։եվ գարունոտ հովը հաճելի է այնքան, որ թվում է՝ներքնազգեստիդ փեշերն են խփվում երեսիս։Մատներս սահում են մարմնիդ ամենամանուշակոտ վայրերով,իբերւ թե գիշերային երկնքից դանդաղ քաշում են ամպերը,եւ միանգամից տիեզերքում բացվում են հազարավոր,միլիոնավոր, միլիարդավոր աստղեր։ Բայց հաշվողն ո՞վ է։Իսկ սերը ծաղկում է լռությունից, բառից եւ հորիզոնից այն կողմ։3. ՀՈԳԵԾԱՂԻԿՇամիրամը քայլելիս՝ ծաղիկներ են բացվում թեւերին,ձեռքերի վրա, կոնքերին, ամենուրեք։ Մի թռչուն կա,ասում են, ծարավը հագեցնում է միայն կայծակի պահին՝ անձրեւի կաթիլներով։ Այդթռչունն ապրում է սիրուց տոչորվողների մեջ։Տառապանքի հավերժական նավարկություն - ահա հոգին։Ծաղիկ՝ ջերմոցից դուրս - ահա սերը։-Ափսոս։-Ինչո՞ւ։-Ամեն ծաղիկ մի օր թառամում է։-Բայց բույրը... հավերժական է, բույրը - ահա հոգին։Եվ հոգեծաղիկ է սիրո փուշը, որ հուշ է դարձել- ահա սերը։Ես խորացա գիշերվա մեջ՝ մինչեւ դուռը անհայտի,եւ բռնակին նրա թողեցի մի երկարացողուն ծաղիկ՝որպես խոսք մի, որ երբեք չի ասվելու։Իսկ սերը ծաղկում է լռությունից, բառից եւ հորիզոնից այն կողմ։