Հեռացող սարեր
Վարդան Հակոբյան
Սիրում եմ ջուրը խմել միայն ակունքից,ուր, ինձնից առաջ,իր ոսկեծեղ կտուցն էր թաթախելմասրավարդենուց թռած հավքը։Կապույտը սրտի հիշողություն է։ Իսկ ավելի սերը,սեր չէ։ Աղբյուրըլցվում է իր երգի մեջ։Աղբյուրի կարկաչը նրա միակ գիշերաշորն է ձորի կիսախավարում։Ջրերի իմաստը մանկություն է, ուր ես կամ՝ որպեսանջնջելի համբույրս աչքերիդ վրա, որն ամեն անգամ դու տեսնում ես, անգամ առանց հայելու առաջ կանգնելու։Ես օխտը լեռան ետեւում, Պերոժի դժոխքում փակված հայոց Վաչագան արքան եմ,քանի՜ դար է, ծաղկագրեր եմ առաքում։Ո՞վ է բոլորին օտարել բոլորից։Աշխարհն աշխարհի վրիպակն է։ Շատ դարտակ բան էմարդն ընդհանրապես։ Եվ չի կարելի քանոնը դնելու չափել, թե որքանով է առվակի ճամփան ուղիղ ընթանում։Մեկևմեկ ուզում եմ հաղորդվել, ներեցեք Շեքսպիր, Ուիթմեն ու Չարենց, բանաստեղծություն չկա։Ես ոչ միայն աչքով, հաճախ նաեւ ձեռքերով եմ կարդում՝ մագաղաթին թողնելով մատներիս գորովը.ջրերի ընթացքն ընթեռնում է հանդ ու ձոր, հեռացող սարեր,իսկ ես առվախոսում եմ իմ մեջ, որքան խորն՝ ինքս իմ ներսում, այնքան՝ ամենքին լսելի ու մաքուր։