Անակնկալ հանդիպում
Վարդան Հակոբյան
Լսո՞ւմ ես, Ֆեոդոր Միխայլովիչ, Մասիսը ուսերին է առել Սիբիրի բոլոր ձյուները եւ, ինչ փույթ,դրանից դարձյալ չի թեթեւանում աշխարհիոճրաբեռը։Ոչ մի տեղ այլեւս մեղքչկա՝ այնքան շատ ենմեղքերը։ Իսկ վաղը, ինչ իմանաս, արդյոք,կգա՞... Անմեղությունը եւս մեղք է։Մարդիկ խնամքով թաքցված ինտրիգներիշարադասություն են։ Եվ ով հուշ ունի՝արդեն ծեր է ու գինեմոլ՝աստվածագառ գրուշկինաների ետեւից քարշ եկող։Մեր Հուշահամալիր-Եռաբլուրից քամին մի խոսք էխփում ունկերիս. «Զոհվածների մեջմեռյալներ մի փնտրեք, մեռյալներին փնտրեցեք ապրողների մեջ»։Բա՞։ Այսպիսի բաներ։ Միխայլովիչ։Ամենքը երեխեք են, իհարկե։ Եվ երբձագերն ուտում են իրար,նշանակում է՝ ուտում են իրենց մորը։Նշան են բռնում ճակատիդ ամեն օր, եւ դա միայնպասկալյան զվարճախոսություն է, այնպե՞ս չէ։Մասիսի ձյունը քաղցրավենիք չէ, ինչ խոսք,բայց շեյթանը բավականին մարդասեր է դարձել, եւթե երեկ խտուտ տալով երեխային՝ ծիծաղեցնում, մոր գրկին, նոր միայնկրակում էր ունքամեջին նրա,հիմա ուրիշ է, Ֆեոդոր Միխայլովիչ, հիմա ուրիշ է բոլորովին.մանկանը՝ դեռեւս չծնված, խողխողում եմ մոր խոխատան մեջ՝շիկացած երկաթաձողերի ծայրը դուրս հանելով մոր բերանից։Ես որտեղ եմ, արդեն մոռացել եմ, բայց հաստատինձանից առաջ մեկն անցել է այստեղով եւ անպայմաներգել է, դա օդից եմ զգում ես, Ֆեոդոր Միխայլովիչ։