Կակաչ
Վարդան Հակոբյան
Հովը նվաղեց կրծքին կակաչի-Կակաչն արեւի հալոցք ու հուր է,Իսկ դեմքի վրա վառվող կակաչի՝Ի՞նչ կակաչ, ի՞նչ խալ՝ աստղի համբույր է:Հովի շուրթերը շիկնել են հրից,Շուրթի կարմիրը կմատնի նրան.Ու նա արբեցած փախչում լեռներից,Փռում է երգն իր ձորերի վրա...Գիշերը անցնում, մաքուր սիրո պեսԿակաչի ներսում փոխվում է լույսի.Այդ պահին նրա սրտին թե նայես,Թվում է, ոչ մի սեւ բիծ չես տեսնի...